Terwijl ik dit schrijf rijdt mijn zoon de straat uit…..zijn eerste rijles. Meteen zelf achter het stuur! Spannend! Voor hem maar ook voor mij. En wat een relaxte leraar. Hij maakt contact met mijn zoon maar ook met mij. Hij stelt vragen en stelt ons op ons gemak. Ik wil foto’s maken uiteraard en dat is ok. Hij neemt de tijd en zegt precies de goede dingen… Hij zegt ook iets wat me zal bijblijven namelijk; “wat leuk dat u voor mij hebt gekozen”, “bedankt voor uw vertrouwen”. “Na de les hoort u van mij hoe het ging en hoe we het verder gaan plannen”. Wat een topper! 😊 Hij snapt wat er in mij omgaat! Voor deze afspraak heb ik hem telefonisch gesproken en heeft hij veel verteld over hoe rijles tegenwoordig gaat. Geen vraag was teveel en hij was er niet op uit mij iets te verkopen, dat vind ik fijn. Ik kon hem dingen vertellen over mijn zoon, hoe hij over het algemeen leert en wat over zijn karakter. De jongen is 16 jaar en een kop groter dan ik!!! Ik werd ineens weer een bezorgde moeder die haar kuiken moest loslaten, wat gebeurde er met mij? Hoe moeilijk is dat toch steeds, ook al zijn ze groot en zelfstandig. De keuze voor de rijschool heb ik gemaakt na een zoektocht op internet over het aanbod hier in de buurt. Ik heb veel vrienden naar hun ervaringen gevraagd en met een paar rijscholen contact gezocht en vragen gesteld. Gelukkig kon ik hier een proefles boeken, zat ik nergens aan vast… Ik weet overigens nu al dat we hier gaan blijven. Het voelt goed! Het doet mij denken aan het moment dat ik een crèche moest zoeken voor mijn nog ongeboren kind, en toen een basisschool, en een middelbare school, en toen ze eenmaal sportten; de eerste keer dat ze met een ouder die rij-beurt had naar een wedstrijd gingen. En hoe fijn was het dat er op die momenten iemand was om contact mee te maken. Die mij gerust stelde. Die vragen stelde en het ok vond dat ik misschien wel nerveuzer was dan mijn kind. Die mijn gedrag niet wegwuifde omdat “het allemaal wel goed zou komen” maar die bevestigde dat het ook voor mij als ouder heel spannend was. Die begreep dat het fijn is om halverwege de eerste schooldag even te horen dat het goed gaat en je kind met plezier meedoet aan de les. Die veel informatie gaf en vertelde hoe het er aan toegaat. En op school mochten mijn kinderen een paar keer een proefles doen om te wennen (voor mij meer nodig dan voor hen 😉). Loslaten….een vak apart. Laten we met alle betrokken collega’s in de branche proberen hier zo veel mogelijk aandacht voor te hebben. Ja, we hebben weinig tijd èn volle badjes èn veel kinderen in een badje èn kritische ouders èn een budget te halen maar we staan er uiteindelijk toch allemaal maar met één doel en dat is met plezier zwemles geven en die periode voor iedereen tot een succes maken. En hoe gaaf is het dan als ouders jouw lessen aanprijzen op schoolpleinen, verjaardagen en sportclubs. Omdat hun kinderen tevreden zijn, en zij dus ook. Omdat je hen gerust stelt en bereikbaar bent als ze vragen hebben. Omdat je contact maakt met de ouders als het nodig is. Echt contact… Loslaten is ook niet mijn beste eigenschap, maar het gaat wel een stuk makkelijker als ik echt contact heb.

Deze blog is ook verschenen op de website van de ZwembadBranche